Waarom voel jij je zo eenzaam?

Het effect van je onbewuste geboorteherinneringen

Waarom voel jij je zo eenzaam?
Bewustzijn

Het effect van je onbewuste geboorteherinneringen.
Onze cellen slaan alle ervaringen op; we zijn eigenlijk één grote bibliotheek. Sommige pijnlijke ervaringen willen we nooit meer voelen en die stoppen we weg. Maar er kan een moment komen dat de cellulaire herinnering omhoogkomt. Zelfs herinneringen van voor je geboorte, hoe gek dit misschien ook lijkt.

Wanneer het onbewuste bewust wordt, kunnen we hier anders mee omgaan. En het de aandacht geven die het nodig heeft.

Pieter

Pieter (42) is getrouwd met Kim en zij hebben 2 zoontjes van 6 en 9 jaar. Als hij in mijn praktijk komt, vertelt hij me dat hij de aansluiting met zijn gezin mist. Hij begrijpt zijn vrouw vaak niet en zo ontstaat er miscommunicatie. Iets wat direct gevolgen heeft binnen het gezin. De kinderen reageren op de spanning die tussen hen beiden ontstaat. Ook zij worden onrustig en gaan klieren om aandacht te krijgen. Pieter baalt hier enorm van maar het lijkt of hij in een soort vicieuze cirkel zit en er niet uit kan komen, zo zegt hij zelf. Diverse keren hebben Kim en Pieter afspraken gemaakt om duidelijk te zijn naar elkaar en zich uit te spreken over hun gevoel. Pieter haakt snel af wanneer het binnen het gezin niet gaat zoals hij het voor ogen heeft. Hij is dan niet meer aanwezig, vlucht als het ware zijn eigen wereld in. Dan gaat hij naar boven om gitaar te spelen. Dit is iets wat hij vroeger als puber ook deed.

Fantasievriendje

Ik vraag hem naar zijn jeugd. Hij heeft een broertje dat twee jaar jonger is, hier speelde hij vroeger veel mee. Ook had Pieter een fantasievriendje. Deze was altijd bij hem en daar kon hij hele gesprekken mee voeren. Dit gaf hem een fijn gevoel. Maar zodra zijn moeder vroeg tegen wie hij aan het praten was, hield hij zijn mond. Hij was bang dat hij voor gek werd verklaard en daarom heeft hij het vertrouwde vriendje weggestopt. Dit versterkt zijn gevoel van eenzaamheid.

Eenzaamheid

Dit diepe gevoel van eenzaamheid loopt als een rode draad door zijn leven. Hij geeft aan dat hij moeilijk contact kon maken met andere kinderen. Wanneer hij eenmaal een vriendje had, was hij heel snel jaloers als die ook met andere kinderen speelde. Hij wilde eigenlijk de aandacht niet delen, zo ging het ook met zijn broertje. Als zijn broertje meer aandacht kreeg van zijn moeder, begon hij hem stiekem te pesten.

Pijn in zijn hart

Eenzaamheid speelt een grote rol, zeker als puber. Hij is een hele periode depressief geweest. Hij had geen zin in het leven. Zijn ogen staan vol tranen. Ik vraag aan hem wat hij nu voelt. Pieter voelt heel veel verdriet en heeft pijn in zijn hart. Ik geef hem alle ruimte om dit te voelen. Terwijl hij zo verdrietig is, vraag ik hem contact met zijn hart te maken. Pieter legt zijn beide handen op zijn hart en zegt; “Ik ben zo alleen”. Er komt nog meer verdriet naar boven, hij verplaatst zijn handen naar zijn buik. Ik vraag aan hem “Wat doen je handen?” Pieter geeft aan dat het zo “leeg” voelt. Hij klapt dubbel van verdriet. Ik nodig hem uit om te gaan liggen op een matrasje dat op de grond ligt.

Als een foetus

“Neem de houding eens aan die bij dit gevoel hoort?” Hij kruipt in elkaar als een foetus. ” Wanneer je een indruk krijgt van jezelf op dit moment, hoe oud ben je dan?” Pieter geeft aan dat hij nog maar heel klein is, dat hij in de buik van zijn moeder is. “Wat ervaar je, terwijl je in de buik zit?” “Ik zoek”.

”Wat zoek je?” “Geen idee” zegt Pieter. Ik moedig hem aan om duidelijk te laten worden wat hij zoekt. In mijn praktijk heb ik een teddybeer liggen en die leg ik bij hem. Hij grijpt hem meteen beet en drukt hem helemaal tegen zich aan. Hij wil er bijna in kruipen. Ik laat hem dit rustig ervaren en vraag door over wat hij voelt. Na verloop van tijd haal ik heel voorzichtig de beer uit zijn armen. Hij valt helemaal stil, lijkt te stoppen met ademen. Wanneer ik vraag wat er gebeurt, geeft hij aan dat zijn broertje weg is en dat hij nu alleen in de baarmoeder zit. Een diepe snik komt omhoog. “Je hebt me in de steek gelaten, ik wil niet meer leven. Ik kan het niet alleen.”

Bewust afscheid nemen van zijn tweelingbroertje

Beetje bij beetje breng ik Pieter terug naar het moment waar hij zijn broertje nog wel ervaart in de buik. Dan maken we de overgang naar het moment dat de harttonen van zijn broertje steeds zwakker worden en hij sterft. Het verschil met de eerste ervaring is dat Pieter nu de gelegenheid heeft gekregen om bewust afscheid te nemen van zijn tweelingbroertje in de buik. Ergens op een heel ander niveau hadden ze afgesproken dat het zo zou gaan. Dit was Pieter helemaal vergeten en daardoor voelde hij zich zo in de steek gelaten.

Zijn verloren tweelinghelft

Ik begeleid hem door de zwangerschap door middel van een visualisatie. Hierna voelt hij zich verbonden met zijn lijf en weet dat hij op een andere manier contact kan maken met zijn verloren tweelinghelft. Dit geeft hem troost en inzicht in zijn functioneren in het hier en nu. Ik geef Pieter een glas water terwijl we napraten over de sessie. Ik vraag aan hem hoe hij zich voelt. Pieter voelt zich moe, maar ook opgelucht. Hij begrijpt waar zijn zoektocht vandaan komt.

Meer verbonden

Om dit proces te ondersteunen, geef ik hem een Bach bloesemremedie mee. Ik maak een combinatie van Walnut, Honysuckle en Star of Bethlehem. Als Pieter 2 weken later weer bij me komt, vertelt hij dat het thuis veel beter gaat. Met Kim heeft hij zijn ervaring gedeeld en gesproken over zijn gevoelens en eenzaamheid. Hij kan haar nu ook uitleggen dat het niets met haar te maken heeft. Ze voelen zich meer verbonden met elkaar. Ook de kinderen reageren hierop. Pieter is met andere ogen gaan kijken naar zijn zoons. Hij heeft meer aandacht voor ze en ze doen dingen samen. Dit geeft rust in het gezin en iedereen voelt zich fijner. Pieter is begonnen, op het verzoek van zijn zoons, om ze gitaar te leren spelen. Een mooie uitlaatklep en verbinding met elkaar. Pieter voelt zich rustiger en heeft veel minder de behoefte om zich terug te trekken.

De ervaring van Pieter zal van tijd tot tijd nog aandacht vragen, maar er is een hele mooie weg ingeslagen. Wanneer Pieter alleen is, praat hij weer met zijn onzichtbare vriend (de verloren tweelinghelft). Dit geeft hem steun en het gevoel van verbondenheid. De zoektocht is hiermee tot een einde gekomen.

Het belang van het geboorteproces

In eerste instantie denk je bij ‘geheugen’ aan hersenen. Sommige herinneringen kunnen ook omhoogkomen door een geur, een geluid, een aanraking, een beeld, een smaak of een combinatie hiervan. Deze herinneringen kunnen weer een gevoel bij je oproepen, die je in eerste instantie niet kunt plaatsen. Hierdoor kun je dan bijvoorbeeld met de vraag blijven zitten; “Waarom voel ik mij zo eenzaam?” Wanneer jij vragen hebt over jezelf of je kinderen, help ik je graag op weg, want ik ben expert in wat voor invloed het geboorteproces op je leven kan hebben. Honderden mensen heb ik inmiddels begeleid en het effect hiervan is vaak groot. De mensen hebben meer levenszin, kunnen makkelijker relaties aangaan en zijn doelbewust. Het heeft veel effect om kinderen op een speelse manier te begeleiden en een stuk verwerking te geven ten aanzien van het geboorteproces. Jong geleerd is oud gedaan is hier van toepassing. Dit inzicht neem je de rest van je leven mee.

Roept dit artikel vragen in je op en wil je hier meer van weten kun je me mailen. Ik bied je een gratis Skype sessie aan van 20 minuten.

Geschreven door: Anna Touw
Foto: bron


Verder lezen

Deel dit artikel

Blijf op de hoogte!

Laat je naam- en e-mailadres achter en ontvang iedere week de nieuwste artikelen van Jack & Juul in je mailbox.

Volg Jack & Juul